Czasem wystarczy jedno spotkanie, żeby cały weekend zmienił swój rytm.
Niby zwykłe chwile, zwykłe rozmowy, zwykłe spojrzenia… a jednak w środku zostaje coś, czego nie da się tak łatwo uciszyć.
Te dwa dni były dla mnie jak krótkie oderwanie się od codzienności.
Jak zatrzymanie świata — choćby na moment.
Nie musieliśmy dużo mówić, bo cisza między nami i tak niosła więcej niż słowa.
A potem przyszło pożegnanie.
To takie dziwne uczucie, kiedy ciało się odsuwa, ale wszystko w środku jeszcze przez chwilę nie chce tego przyjąć.
Jakby coś zostało niedokończone.
Jakby jedna sekunda miała jeszcze coś do dopowiedzenia.
I chyba właśnie dlatego teraz tęsknię inaczej.
Nie nerwowo, nie chaotycznie.
Tylko… spokojnie.
Tak, jak tęskni się wtedy, gdy ma się poczucie, że ktoś jest ważniejszy, niż się chciało przyznać.
Może to wcale nie chodzi o długość spotkań, tylko o emocje, które zostawiają po sobie ślad.
O te spojrzenia, które wracają później w najmniej oczekiwanym momencie.
O ten uścisk, którego nie da się zapomnieć, bo sprawił, że wszystko na chwilę stało się prostsze.
I chociaż nie wiem, kiedy znowu się zobaczymy,
wiem jedno:
między pożegnaniem a tęsknotą jest przestrzeń, w której zaczynam rozumieć, jak bardzo te chwile miały znaczenie.