Znowu trochę Was zaniedbałam. Próbuję sobie wszystko poukładać — mecze, akredytacje, sprawy zdrowotne i kilka rzeczy w życiu prywatnym. Dzisiaj chcę napisać o jednej z nich.

Mieliście kiedyś znajomość, po której zamiast poczuć się lepiej, zostawaliście z ciężką głową? Coraz więcej rozmów kręciło się wokół problemów drugiej osoby, a coraz mniej miejsca było na Wasze?

Ja ostatnio odsunęłam się od takiej relacji. Długo słuchałam, przejmowałam się i wracałam myślami do tego, co usłyszałam. Z czasem zauważyłam, jak bardzo mnie to obciąża. Do tego niektóre przekazywane mi informacje nie pasowały do siebie. Zaczęłam mieć wątpliwości, a później coraz trudniej było mi wierzyć w słowa osoby, którą uważałam za przyjaciółkę. I właśnie ta utrata zaufania bolała mnie najbardziej.

Nie chcę opisywać tutaj każdej sytuacji ani rozstrzygać publicznie, kto miał rację. Wiem, że potrzebuję dystansu. Na ten moment odsuwam się też od Mazowsza, bo wiąże się z historią, którą chcę już zostawić za sobą. Kolejne wiadomości o tym, kto co powiedział, tylko utrudniały mi jej zamknięcie.

Najbardziej żałuję jednak tego, że kilka lat temu sama odsunęłam od siebie przyjaciółki z podstawówki. Dzisiaj widzę, ile znaczyła dla mnie tamta znajomość i jak bardzo brakowało mi naszych rozmów. To była moja decyzja i nie chcę zrzucać za nią odpowiedzialności na nikogo innego.

Nie cofnę tych lat. Mogę jednak przeprosić, odezwać się i spróbować odbudować kontakt — jeśli po drugiej stronie też będzie na to miejsce.

Powoli robię więcej miejsca na swoje życie, pasje i relacje, w których jest przestrzeń dla obu stron. Jeszcze nie wszystko mam poukładane, ale przy mniejszym kontakcie czuję więcej spokoju. I chcę o ten spokój zadbać.